546) سُپور = شپور، رفتگرِ شهردارى
547) نَنَه‏مُردو = ننه + مُرده + واوِ شناسايى )معرفه(، اين تركيب بارِ ترحم در بر دارد
548) جُلُ‏ش = منظور لباسش هست / نگاه كنيد به: 2
549) شِرِنْده = لباسِ پاره پوره، پارچه‏ى مندرس و بى‏بها. پاره پاره )صفت لباس( )واژه‏ها، 372) / پاره پاره )داراب، 172) / )نيّر، 51)
550) اى شِرِنْدو كه ميدن مى‏كُنَه‏تِ بَر = اين لباسِ پاره‏پوره‏اى كه مى‏دهند و او به‏تن مى‏كند
551) لَتَه‏كوف نَماخا بِرى لَى دنده = لَتَه‏كوف نمى‏خواهد براى لاى دنده. يكى از پيشه‏هايى كه درگذشته و پيش از وارد شدنِ لاستيك، رونقِ بسيار داشت، شغلِ لته‏كوفى و شيوه‏كَشى بود. زيرا براى تهيه‏ى گيوه بايد از شيوه استفاده كرد و شيوه هم از پارچه‏هاى فرسوده كه با مُشته مى‏كوبيدند و دنده نام داشت، درست مى‏كردند. شاعر در اين‏جا با طنزِ گزنده‏اى مى‏گويد حتى اين پارچه يا لباسى كه به‏سپوران مى‏دادند آن قدر بى‏ارزش بود كه لته‏كوف هم از پذيرفتنِ آن خوددارى مى‏كرد.
552) بندى ديگر: به‏سپورانِ بَلَد كن تو نظر / به‏سَر و پا و لباسُش بِنِگر / پُزشان از پُزِ من هست بَتَر / با وجودى كه لباسِ بنده / نتوان كوفت براىِ دنده
553) نگاه كنيد به: 96
554) لِت = پاره، لَخت )طع، 1031) / قسمت، نيمه )جهرم، 328) / تكه )اَهِل، 144) / تكه‏اى، قسمتى، جزيى، پاره‏اى، گوشه‏اى )شيراز، 140) / )زرقان، 101) / )دهخدا، 17316) / )حكمت، 276)
555) مَلِكى‏ش شِرّ و وِر و لِت و پِتَه = گيوه‏اش پاره پوره و نصف و نيم است
556) تِرِشَه = تيريشه، پاره‏ها و نوارهاى باريك پارچه و لباس را گويند )واژه‏ها، 173) / )شيراز، 55) تيريش )نيّر، 29) / تِريشه = باريكه‏ى بلندى از چوب و پارچه و پوست يا امثالِ آن )كتاب كوچه، ج 303 9) / تيرشه، تكه پارچه‏ى بريده شده، دَمِ قيچى )فرهنگ مردم زرقان، ص 49) / تيريشه = نوار باريك پارچه )جهرم، 290) / )فرهنگ، 201) / تيريز )طع، 333) / تريش )دهخدا، 5861) / تِرِشَه = تريش = پاره، تكه‏ى )پارچه و مانندِ آن( )دشتستانى، 48) / / تى‏ريش، پارچه‏ى كهنه )سروستان، 583) / تِرشَه = دَمِ قيچى، تكه‏هاى كوچكِ پارچه )به گويشِ زردشتيان يزد و كرمان = تِريشه( )كيانى، 195)
557) باب = اندازه درخور و شايسته )كتابِ كوچه، ج 54 4)
558) خَلَنْگاى = خَلَنْگ‏هاى / خَلَنْگ = جوجه‏ى ماده‏ى مرغ كه به‏هنگامِ تخم‏گذارى‏اش نزديك مى‏شود / جوجه‏ى ماده )فسا، 122) / جوجه مرغى كه پرهاى رنگين دارد )جهرم، 298) / جوجه مرغى كه از حالتِ جوجگى خارج شده ولى هنوز به‏اندازه‏ى مرغِ بالغ رشد نكرده، جوجه‏ى دو ماهه )زرقان، 60) / جوجه‏ى مرغ )سروستان، 586) / جوجه‏ى مرغ و خروس كه نزديك به‏بالغ شدن باشد )شيراز، 76)
559) تِرِشَه‏ش بابِ خَلَنْگاى پا پِتَه = تكه پارچه‏هايش به‏دردِ مرغ‏هاى تازه به‏خاگ آمده مى‏خورد
560) خَرِ پَنْجى = خَرِ شخصى به‏نامِ پنجعلى
561) مُدوم = مداوم، دائماً
562) چون خَرِ پَنْجى همه‏ش اَ زيرِ قِطَه = مانندِ خَرِ پنجعلى همه‏ش به‏زير بار است
563) لَق = / لَقوه = ضعيف، نزار، ناتوان )شيراز، 141) / ... يك ساعت لقوه و فالج و سكته افتاد وى را )ابوالفضلِ بيهقى( / )طع، 1038) / )دهخدا، 17416) / سست، لرزان )سروستان، 599) / )نيّر، 66) / اوراق )زرقان، 102) / بى‏حس، سست )حكمت، 369)
564) لِمارْگ lemہrg= ناتوان، ريزنقش، لاغر و مُردنى / لِمارك = لِج‏مار = آدمِ باريك اندام و لاغر )جهرم، 328) / لِمار = لاغر، باريك اندام )سروستان، 599) / )به گويشِ زردشتيان يزد و كرمان = لِخارت( )كيانى، 207) / لاغر )حكمت، 213)
565) زِكاتى = در دهات و ايلات كه پاى بست زكات دادن هستند هرچه گوسفند بيمار و لاغر و مردنى است براى اين كار اختصاص مى‏دهند و آن را زكاتى نامند. به طورِ كنايه و از راه تشبيه به آدم بى ريخت و بدتركيب و لاغر و بيمار هم از راه تحقير زكاتى گويند )واژه‏ها، 323)
566) قَزاقاى لَقِ لِمارْگِ زِكاتى = قزاق‏هاى لاغر و مردنى و زردنبو و محتاج
567) به‏خدا گُى نبودن بُوآ اى‏ذاتى = به‏خدا گاهى بابا اين‏گونه نبودند
568) ليس = ليست، سندِ حقوق
569) جِنْدَك = مسكوكِ‏مسين‏كوچك‏كه‏نصفِ‏نيم‏پول‏قيمت‏داشت)قاجاريه()معين،1245)/نوعى‏پولِ سياه بوده است، نيم‏پول،پَشيز)واژه‏ها،188)/پولِ‏سياهِ‏كوچك)آموزگار، 204)
570) حقوق، جيره‏ومواجب
571) نَپَه = نه‏پس؟، پس آيا؟ / نَپَه = نه‏پس، بنابراين )داراب، 179) / نه پس، بارها، بعضى اوقات )سروستان، 601) / در اين صورت )شيراز، 153) / )زرقان، 109)
572) كيس = كيست
573) شَه گفتن سوپور = به‏او گفتند سپور
574) زود شَه دَر كُن تا بِرَه پاكَن و بوشور = هر چه زودتر اخراجش كنى تا به كوه برود و كارهاى درخت از قبيلِ پاكن و سرِ رَز برداشتن برود به استفاده‏اش هست
575) همه‏شون چُرتى‏ان و شيره‏كَشَ‏ن = همه‏اشان يا چرت مى‏زنند يا پاىِ كشيدنِ شيره و ترياك هستند
576) پَسَه‏پَهن = تنبل، بى خيال، كسى كه كارِ امروز را به فردا فكند / پَسَه pasa = )پارسى باستان pasہ = در پشت( پشت و كفل، پسه بالا انداختن = بى‏اعتنايى و بى‏احترامى به‏كسى كردن )جهرم، 282)
577) لِيم = كسى كه موس موس مى‏كند و دلش مى‏خواهد سربارِ ديگران باشد / آدمِ سست عنصر، اشخاصِ غيرِ چابك و سست )واژه‏ها، 556) / آهسته، يواش، آرام )نيّر، 66) / موذى، زيرك، هوشيار )زرقان، 104) / آدمِ شكمو، شُل و ول )به‏گويشِ زردشتيانِ يزد و كرمان = لِم( )كيانى، 207)
578) لَشَ‏ن = لش هستند، بخور و بخواب و انگل و تن‏پروراند / نك: 59
579) پاگيره = پرونده، دفتر و دستك، مَهرنامه، نوشته، سند
580) نِشينِ اَنْجُمَنَ‏م تَر مى‏كنن = دَم و دودِ انجمن را هم مى‏بينند و قسمتى از آن‏چه را كه از مردم گرفته‏اند به آن‏ها هم مى‏دهند
581) نَغَلَنْجَه = از جا دَر نرود
582) پُلَه pola= پُل / پل‏مانند، سوراخِ ريزِ ديوار براى گذشتنِ آب )آموزگار، 135)
583) گِرا = روشن )داراب، 175) / )سروستان، 596) / گِرا كردن = گيرا كردن، روشن كردن، افروختنِ آتش )جهرم، 324)
584) چشم‏ها خيره و گشاد شد و چراغى روشن نشد
585) نفتو = نفت + واوِ شناسايى)معرفه(
586) ديگر: آن‏هم افروخته گردد گَه‏گَه / از شبِ بيست و نُه تا سَرِ مَه
587) دِگَه امروز تَش و بَرقُ‏هَ همه جاس = ديگر امروز روشنايى و برق در همه جاىِ دنيا هست
588) دو س تا چوغ و دَكَلِ تو كَلْ و كوچاس = دستِ كم دو سه تا چوبِ برق و دكل تو كوچه‏ها هست
590) هى‏جا = هيچ‏جا
591) خفه‏دونى = مُراد ايرانِ زمانِ شاه است
592) اِذبار = ادبار
593) مَه ميگَه = به‏من مى‏گويد
594) يى‏چى = يك چيزى
595) خَريدَى‏م = خريده‏ايم
596) گوشِ‏خرى = پولى‏كه شاگردِ باغبان پس‏از فروشِ ميوه ازخريدار، از هر بارِالاغ مبلغِ معينى دريافت مى‏دارد. انعام در مقابلِ هر بارِ الاغ )جهرم، 326)
597) پولِ گوشِ‏خَرى = اسكناس‏هاى بزرگ
598) گاسَه = شايد / به‏معنى شايد و ممكن است مى‏باشد )تحريف و تخفيف گاه است( )واژه‏ها، 499) / گاس gہs = )پهلوى گاس( شايد، احتمال دارد )جهرم، 323) / شايد هم )زرقان، 96) / گاسُم = شايد )داراب، 175) / بلكه، شايد )سروستان، 596) وقتى، هنگامى، محتمل است، ممكن است )شيراز، 131) / گاس. گاسابنار از واژه‏ى اوستايى گاتو gہto به معنى گاه و هنگام آمده است. )گاه شمارى و جشن‏هاى ايران باستان، هاشم رضى، 44) / ...و چنين گويند كه گاثه قديمى‏ترين قسمتِ اوستا است. فرنگيان آن را گاتهه يا گاتا نويسند و گاثه خوانند. تلفظ درستِ گاثه در زبانِ پهلوى گاس شد. )سبك شناسى، ملك‏الشعرا بهار، ص 8) / گاسم = شايد هم )نيّر، 63)