352) مَفَرغون )ماهفَرُخان(، شيخون، سون، سهخَچَك، بَهْريزه و دَربَندون نامِ مناطق و زمينهاى بسيار مرغوبِ كشاورزى در بلوك خيرِ استهبان است
353) كِرَّهمون kerramon = كِرَّه مان. كِرَّه = مكانى است كه از آنجا آغازَ آبگيرى از چشمه و يا جدولِ اصلى صورت مىگيرد، محلِ تقسيمِ آب
354) مىخورَتِ = مىخورد به
355) چشمهى سَرخون = چشمهى سَرخون )سَد خون( يكى از چشمههاى پُرآبِ منطقهى خير
356) آغا از بَس كه قُپُس رفت اَ لا داد = آقا از بَس كه گزافهگويى كرد و لاف آمد، همه چيز را بر باد داد
357) بُوا bowہ = بابا، پدر
358) اَ يادُم هَس = به يادَم هست
359) انگوراى گوزقاطرى = انگورهاى دانه درشت و تو پُر
360) قوام = قوامالمُلكِ شيرازى والىِ فارس
361) من آغام چارتا خونهى پَنْدَرى داشت = من كسى هستم كه پدرم چهارتا خانهى پنجدرى داشت
362) تَكَل = جُلِ الاغ، پالان زيبا و قيمتى الاغسوارى )واژهها، 155) / قاليچهاى به ابعاد 09001 cmكه روى الاغ انداخته سوار مىشدند )شيراز، 50) / پالانِ الاغ )جهرم، 287) / تكلتو = نمد زين اسب )عميد، 334) و )فرهنگ، 207) / تكل و تكتو = پالان الاغ سوارى و قاطر كه از پارچه يا قاليچه درست كنند. به منزلهى زين اسب است )آموزگار، 176) / رو تَكَلى = پارچهاى بود كه روى تكل مىانداختند و يا آن را از جنس قالى مىبافتند )واژهها، 309)
363) لولين = لولهنگ، ابريق )آفتابهى سفالين( )حكمت، 211)
364) آموم = عمويم
365) لَك و لولينِ آموم اُو مىگرفت = آفتابهى سُفالىِ عمويم خيلى آب مىگرفت. لولهنگِ كسى آب گرفتن كنايه از قدرتمندى و زورمدارى است
366) غِرغُو qerqow = شور و غوغا، شلوغىِ جمعيت، ازدحام / بهمعنىِ غرقاب و اصطلاحاً يعنى شلوغ و پُر رفت و آمد، ازدحام )حكمت، 245) / صداى بلنددادن، شلوغ كردن )سروستان، 591)
367) خالوم = دايىام
368) سُنده = فضله و غايط گند آدمى )قاطع، 669) / )معين، 1930) / )جهرم، 309) / قسمتى از غايط و براز است كه متصل خارج شود. سنده سفت است )واژهها، 353)
369) شَه بِگين او زمينا رُخُ مو نَكَش = بهاو بگوييد آن زمينها را بهرخِ ما نكشد
370) كهخدا باخا مىكُنَن تَه تو بَرِ تَش = كهاگر خدا بخواهد همه شمارا برشتهمىكنند و بهآتشتان مىكَشند
371) تو اَم بايد لُو بخورى بيرىِ تو بَش = تو هم بايد از ناچارى يواشكى بروى به كوهِ تو بَش
372) سه زارى بوسونى و گُهگو بزنى = سه ريال مُزد بگيرى و سرگينِ گاو بهدرختان بمالى
373) نگاه كنيد به: 52
374) تا پَسين چيشَكِ نونِ جو بِزَنى = از صبح تا سرشب از زورِ گرسنگى، زيرِ چشمى به نانِ جو نگاه كنى