1191) فوك fook = 1- براى پيوندِ يك درخت به درختِ ديگرى پوستِ تركه‏ى نازكِ آن را به صورتِ لوله در مى‏آورند كه به آن فوك گفته مى‏شود. 2- معناى ديگر كه در اين شعر كاربرد ندارد: سوت
1192) قادمه qہdma = ريسمان مويى، ريسمانى‏كه‏ازموى ريسند وباآن جوال‏وگاله بافند. دربعضى نقاط بندهاى پشمى‏راهم قاتمه گويند )واژه‏ها، 415) / بندِ موئين )ممسنى، 116) / قاتمه = )تركى( ريسمانى كه از مو تابيده شده )جهرم، 316)/ قاتمه، ريسمانِ مويين و خشن كه براى كارهايى نظيرِ پالاندوزى و بستنِ چيزهاى خشن و بارهاى سنگين به كار مى‏رود )فرهنگ لغات...ص 594). موى دُم و يالِ اسب و استر، به رَسنى كه از اين گونه مو بافته شده باشد نيز مى‏گويند )تنگسير، صادق چوبك، ص 350)
1193) بادُم bہdom = بادام
1194) اَرْژِن = ارجن، درختِ بادامِ تلخِ وحشى، كه چوبِ آن در صنايعِ دستى موردِ استفاده قرار مى‏گيرد )كوچه، جلد 2، ص 206) / درختى از گل‏پروانه‏اى‏ها است كه از آن صمغ مى‏گيرند )كهگيلويه، 11) / نوعى از درختِ بادامِ كوهى است و ثَمَرِ آن بسيار تلخ مى‏باشد و آن را در دواها بكار برند و چوبِ آن را عصا كنند و پوستِ آن را بر كمان پيچند )طع، 73) / اَرژِن = اَرجَن = بادامِ تلخِ كوهى )محقق، 23) / درختِ بادام تلخ )به‏گويشِ زردشتيان يزد و كرمان = اَرچن( )كيانى، 194) / )دشتستان، 78) / )آباده، 87) / )حكمت، 338)
1195) چيش مى‏گردونه = دائم به زيرِ نظر دارد
1196) بُزاى آغا = بزهاىِ خان و بيگ
1197) پوى pouy = پاىِ، به‏جاىِ
1198) سَرَك = مقداراضافىِ از هر چيزى
1199) يا نزول‏خور پوى سَرَكِ پول مى‏بَرَه = يا اين كه نزول‏خور به‏جاىِ اضافه‏هاى سودى كه خودش حساب كرده است مى‏برد
1200) بندى ديگر: بعدِ يك قرن كه با تيشه و بند / كرده بادام به‏اَرژن پيوند / تا زمانى كه شود سبز و بلند / به‏اميدى كه بچيند ثَمَرُش / ناگهان سُوم زند از پا و سَرُش
1201) سَرپوشيدا = زن و دخترانش
1202) خوشال = خوشحال
1203) پوكَل pukal= مويز و انجير و سايرِ ميوه‏هاى خشكبار كه از درون تهى شده باشد
1204) خُشْكال = سر و شاخه‏هاى اضافى درختِ انگور را مى‏بُرند و دسته‏اى كه فراهم آمد سنگى بر آن مى‏گذارند و پس از خشك شدن آن‏ها را جمع كرده و براى خوراكِ گوسفندان استفاده مى‏كنند
1205) بوفوروش = بفروش
1206) ضيفه zeyfa = ضعيفه، اصطلاحى كه مردان براى زنانِ خود به كار مى‏برند/ ضعيفه = براى تحقير به زن مى‏گويند )سروستان، 591) / ضيفه )نيّر، 53)
1207) اِشْكَكَ‏ى eكkakey= انجيرهاىِ‏نارَس / اشكوئك )خفر، 516)
1208) نى مَن = نيم من
1209) پوكَل poukal = مويزِ خشك شده‏ى ميان تُهى
1210) ديگر: خيكِ گيخه‏ى با هَفَش من پوكَلو
1211) سى‏دَر = سُرمُك، گياهى‏است‏خوشبو و خوردنى شبيه‏پياز كه‏در بهار به‏طورِ خودرو دركوه‏ها مى‏رويد / گياهى است علفى از تيره‏ى پياز كه از اسفندماه در ارتفاعات سبز مى‏شود و برگ‏هاى آن به‏مصرفِ خوراكِ انسان مى‏رسد )حكمت، 275 و 329)
1212) اِشْبَه = نامِ كوه و منطقه‏اى است در جنوب‏خاورىِ استهبان
1213) بِلْهَر = گياهى است مخصوصِ گوسفندان
1214) جَك و جَغَلا = بر و بچه‏ها
1215) نِفْلَه = نابود
1216) پَك و پَسَلا = پشت و پناه‏ها. پَسَله = نهان‏جاى، جاىِ نهانى، پنهان )فرهنگ، 163). جاهاى دورافتاده، ريشه اين‏كلمه پس مى‏باشد )واژه‏ها،112) / دوراز ديد و نگاه و شنيدِديگرى )شيراز،40)/)دهخدا، 4903)
1217) بندى ديگر: بعدِ دَه سال خريده است لباس / روى‏هم رفته‏بيست گَز كرباس / بَر كشيده است به‏زمين چون لمباس / فيلمِ خوبى است بياييد همه / مُفت تفريح نماييد همه
1218) هَفىَ‏م = افعى هم / هَفى hafi = اَفعى )داراب، 180) / )سروستان، 602) / )دشتستان، 115)
1219) فوكَه = صدايى كه متوالى و يك نواخت از دهان به‏وسيله‏ى دميدن توليد مى‏شود مانند صداى مار و غيره، صداى تند تند نفس زدن )واژه‏ها، 412)
1220) اَلِشْتى aleكti= لاغر و زردنبو و مُردنى / اَلِشت = عوض و مبادله. به‏اشخاصِ زشت و بدمنظر و لاغر و مُردنى گويند. وجه تسميه‏ى اين كلمه‏ى به اين گونه اشخاص، يك عقيده‏ى قديمى است بدين ترتيب: گويند وقتى كه فرزندى متولد مى‏شود، اگر آن را در اتاقى تنها بگذارند جن‏ها )اجنه( مى‏آيند و آن را برده و يك بچه جنى را كه به عقيده‏ى آن‏ها زشت و زرد و ضعيف و لاغر و مُردنى است به جاىِ آن مى‏گذارند و اين گونه اطفال را اطفالِ اَلِشتى يعنى عوض شده )عوضى( گويند. )واژه‏ها، ص 35) / بچه‏ى لاغر و زشت )جهرم، 274) / زشت بدقيافه )شيراز، 20) / آدم لاغر و ضعيف و زشت اندام )زرقان، 29) / عوضى، نوزادِ ضعيف و رنجورى كه در بَدوِ تولد وزن و قيافه‏ى غيرِ طبيعى دارد و معتقدند جن است )سيرجان، 17) / زشت، بى ريخت، بى نظافت )نير، 16) / آلِشى = عوضى )آباده، 99) / آلِش = عوض و بَدَل )عميد، ص 74) / )سيرجان در آئينه زمان، ص 398) / اَلِش = عوض )سروستان، ص 578)
1221) اُم بُخورَن = مرا بخورند
1222) خِنْجال xenjہi = چنگال، ناخن )واژه‏ها، 249) / )سروستان، 586) / ناخن‏كشيدن بر روى پوست كسى / خِنج = ناخن و چنگال، خِرِنج و خِرِنجال )واژه، 251) / چنگالِ تيزِ جانوران، ناخنِ‏بلند و تيزِانسان چنانچه ازآن براى حمله به‏كسى استفاده‏شود )فرهنگِ زرقان، 60) / ناخن‏كشيدن بر پوستِ‏كسى و اثرى كه از آن باقى بماند )فرهنگ، 333) / ناخن و چنگالِ جانورانى مثلِ سگ و گربه )شيراز، 76) / ناخن‏هاى بلند و تيز )شهرستان جهرم، 298) / )خفر، 527) / خنجك = خِنج = خجك يك نوع خار است )فرهنگِ اسدى( / ناخن، خنجال = پنجه )حكمت، 366 243) / )مى‏آيد از كجاى جهان، از كجاى جان؟ / معلوم نيست! / اما به ناگهان مى‏آيد / تا ردِ خنجش‏را بگذرد / و حمله‏مى‏برد به‏چهره‏ات اين تيغه شيار / مثلِ هجومِ سار، به‏روياى كودكان. دفترِ ميوه‏ها، منصورِ اوجى، 1379، ص112)
1223) اُم بِدِرَن = مرا بِدِرَند، پاره‏ام كنند